دلنوشته ای برای انسانهای فداکار و از جان گذشته

در هر کشوری انگیزه ای برای پیشمرگ شدن برای دیگران وجود دارد ولی به جرات می توان گفت که انگیزه اصلی رزمندگان میهن در درجه اول اعتقاد به بهشت برین است همان بهشتی که باری تعالی در کتاب آسمانی قرآن مجید به مسلمانان وعده داده است کسانی که درس ریاضی را به دقت خوانده اند می دانند در یک تقسیم اگر هر عددی را به دلخواه در صورت کسر بگذاریم و آن را تقسیم بر بی نهایت کنیم حاصل کسر صفر می شود چه برسد به زندگی دنیوی ما که میانگین عمر بشر شاید در حدود هفتاد سال باشد بدیهی است که این میزان عمر در مقابل زندگی اخروی یعنی عدد تقسیم بر بی نهایت و حاصل صفر خواهد داشت یعنی اینکه اصلا زندگی نمی کنیم پس یک مسلمان واقعی معتقد به روز قیامت چه چیزی برایش مهم تر از شهد شیرین شهادت است چون حاضر نیست زندگی محدود مادی را فدای بی نهایت زندگی اخروی کند و با این انگیزه به مصاف دشمنان مملکتش می رود.

فرض کنیم مطابق گفته های عوامل نا آگاه یا بدخواه مملکت که با طرح شبهات مختلف مانند اینکه چرا فلانی یا فلانی خود یا بستگانشان نمی روند شهید شوند و ..................... تا در ذهن آحاد مردم شبهه ایجاد شود درست باشد لطفا این افراد پاسخ دهند پس چه کسی از جان و مال و ناموس مردم ایران دفاع نماید و اگر اکثریت مردم ایران اینگونه بیاندیشند آیا دشمنان مملکت ما به راحتی نمی توانند با نفوذ در کشور به نوامیس ما تجاوز کنند یک انسان باوجدان چگونه می تواند در خصوص جانفشانی این سروران شبه ناک سخن بگوید خصوصا در زمانی که دشمنان این آب و خاک می خواهند و نیت دارند کشور ما وضعیتی همانند سوریه پیدا کند.آیا بیان این سخنان خواسته یا ناخواسته ریختن آب به آسیاب دشمنان نیست؟

اکثریت مردم ایران در طول تاریخ نشان داده اند که آگاه و قدر شناسند و همواره به نیکی از شهدا ی مدافع حقانیت یاد می کنند و بر تربت پاک این عزیزان زانو خواهند زد حتی فرضا اگر کسی صرفا به خاطر دفاع از جان و مال و ناموس مردم مملکتش حاضر گردد پیشمرگ دیگران شود جایگاهی والا پیش سایرین خواهد داشت و همواره از او به نیکی یاد خواهد شد هر چند یک مسلمان واقعی معتقد به روز جزا دنبال بهانه ای برای شهادت است پس فرد یا افرادی در هر لباس و مقام که نیت اصلیش غیر آن باشد که در ظاهر بیان می کند بالاخره مرور زمان صدق یا کذب گفته هایشان را به اثبات خواهد رساند و در آن روز از امثال وی در صفحات تاریخ به نیکی یاد نخواهد شد این چند صباح عمر می آید می رود شاه و گدا، دارا و ندار بالاخره محکوم به به کوچ از این دنیای فانی هستند پس چه سعادتی نیکوتر برای معتقدان واقعی بهشت برین وعده داده شده توسط باری تعالی که لیاقت شهادت در راه اعتلای دین مبین اسلام را داشته باشند.

نویسنده : داودی